WERK

OVER ONS

NIEUWS

CONTACT

MAART 2017 - COLLUMN  MUD #06

<<< TERUG

woeste burgers

Ik liep rond in vershal Het Veem op Strijp-S. Sinds de verhuizing van mijn studio begin dit jaar was dit mijn nieuwe dagelijkse habitat. Rond lunchtijd slenterde ik tussen de uitgehongerde roedel Sint-Lucas studenten op zoek naar een geschikt eettentje. Het werd ‘Woeste Burgers’, een sympathiek ogend, hippig hamburgerconcept. Ik was inmiddels gewend dat er bij zo’n concept natuurlijk de holle frasen als; vers, ambachtelijk, puur, eerlijk en de ergste; passie hoorden. ‘Woest’ daarentegen was nieuw voor mij. Laat maar komen dat ding, grill hem maar zo woest mogelijk. Verdomme. Ik bestelde de meest eenvoudige versie bij een allerminst woest ogende dame. Maar wat niet is, kon nog komen dacht ik, misschien krijg ik het ding zometeen op een riek woest in m’n gezicht geduwd. Opeens moest ik denken aan Geert Wilders. Nu had iedereen het over Geert, zo vlak voor de verkiezingen, maar de naam ‘Woeste Burgers’ paste precies in zijn jargon. Zonder woeste boze burgers immers geen PVV. Een rare link, maar welkom in mijn brein. Ik vroeg me vaak af of er onder die ruwe bolster van boosheid en gegroeide haat ook nog een aardige, eh... blanke pit zat. Hoe was hij privé? Had hij vrienden, maakte hij lol? Hij was getrouwd, was hij lief voor haar? Waarom was ze bij hem? Ik dwaalde af...

 

“Geert?... Geert?!....Géhééért!!!” Hij hoorde haar licht geïrriteerd vanuit de slaapkamer roepen. Het was laat, zoals gewoonlijk. “Ja ik kom eraan Kris, effe nog iets afmaken, tien minuutjes. Beloofd.” Hij hoorde Krisztina zuchten. ”Je bent toch niet weer bezig met dat stomme photoshop hè?” Betrapt. Kris kende hem te goed. Eind juli waren ze alweer 25 jaar getrouwd. Vijf-en-twin-tig jaar, wat was er veel veranderd. Ze wilde een feestje had ze gezegd. Net als vroeger, met veel vrienden, oude new wave muziek en veel drank. ‘s Middags koffie met Venlose vlaai en ’s avonds zou hij de barbecue aansteken en saté babi roosteren naar het recept van zijn moeder. Dat feestje had Kris eigenlijk wel verdiend. Nog steeds was ze bij hem terwijl hij nauwelijks thuis was. Ze deden niet veel meer samen, hij voelde zich schuldig. Ze was vijfentwintig jaar geleden een andere Geert getrouwd met een ander leven. Nu was ze al een maand bezig een gastenlijst voor het feest samen te stellen en dat viel nog niet mee. Wie in hemelsnaam konden ze nog uitnodigen? Hij savede zijn geknutselde afbeelding van Rutte met een tulband, rijdend op een kameel door het binnenhof en verstuurde nog ‘n tweet naar die knettergekke Lodewijk om hem te trollen. “Weltrusten ouwe”, grinnikte hij, en gaf onderwijl poes Hirsi een kroel. Gelukkig had Kris het bed al opgewarmd.

Het zonlicht scheen door een kier onder de rolluiken door het kogelwerende glas de slaapkamer in. Het was een perfecte dag voor een zilveren huwelijksfeest. Krisztina rolde zich nog even tegen hem aan. “Gefeliciteerd Floris”, fluisterde ze. Floris was haar koosnaampje voor hem, vernoemd naar de blonde ridder, vertolkt door Rutger Hauer uit de gelijknamige tv-serie. Hij was nog altijd haar blonde ridder. “Jij ook lief”, fluisterde hij terug. “Weet je of er nog mensen gereageerd hebben? Of ze komen? Ik bedoel, waarom ga ik in hemelsnaam al die sateetjes rijgen? En heb je die bestelling vlaaien bij Lamers in Venlo al gecancelled?” “Gedaan”, zei ze zacht, “en de overburen Adib en Fayruz komen later in de middag zéker hebben ze aangegeven.” “Zijn zij de enige? Oh ironie”, mompelde hij. Adib en Fayruz kenden ze al jaren. Ze gaven Hirsi te eten en verzorgde de planten als ze weg waren. Ook kwam Fayruz hem regelmatig wat eten brengen als hij laat thuis kwam. Hij durfde het eigenlijk niet toe te geven, maar veel beter kon je je buren niet wensen.

 

Kris had hem gezegd tóch de sateetjes te rijgen. Gewoon net als vroeger, “Je weet maar nooit of er nog mensen komen”, had ze gezegd. De rook van het houtskool kringelde over het metershoge hek en de coniferen. Het rook naar vroeger. De bel ging, Geert keek op de monitor en zag dat het Adib en Fayruz waren. “Doe jij even open, Danny?” De logge beveiliger legde zuchtend zijn Donald Duck neer en liep naar de voordeur. Krisztina werd hartelijk omhelst door de overburen. Adib liep de tuin in en feliciteerde Geert. “Buurman, wat een mooie dag voor jou en je lieve vrouw. Ik wens jullie nog veel gelukkige en verstandige jaren.” “Dankjewel Adib, fijn dat je er bent, en dat meen ik écht.” “Buurman, als woorden komen uit iemands mond, reikt dat niet verder dan iemands oor. Maar als woorden komen uit het hart, raakt dat ook iemands hart. Een oud Arabisch spreekwoord”, zei Adib. Geert liet deze tekst even indalen. “Sateetje buurman?”, stamelde hij een beetje beduusd. “Sate babi hè buurman, mag niet, maar evengoed bedankt.” Geert kon wel door zijn kortgemaaide gazon zakken. “Stom van me”, zei hij beschaamd, “ik maak wel wat anders voor jullie.” “Nou eh, doe geen moeite buurman, we blijven niet lang, we komen eigenlijk afscheid nemen,” zei Adib. “Afscheid nemen? Nu al? Jullie zijn er net, serieus, ik maak met plezier iets anders”, antwoordde Geert. “We vliegen vanavond nog, naar Marokko. Het is m’n vader”, zei Adib bedroefd, “hij heeft niet lang meer, we moeten gaan. Het afscheid is voorgoed buurman, we gaan jullie niet meer zien.” “Maar, maar”, stamelde Geert en zag in zijn ooghoek Krisztina huilend in de armen van Fayruz. “Ik vrees buurman, dat we eenmaal in Marokko niet meer terug kunnen, u heeft als premier besloten dat...” Geert voelde zijn ogen prikken, zijn maag speelde op en zijn voeten wilden nóg verder zijn gazon in zakken. “Maar, met ‘ons’ Nederland bedoelde ik óók jou Adib. Ons...ons, wij, wij allemaal, begrijp je. Ik wil niet....”

 

“Heeft de burger gesmaakt, meneer?”, de niet zo woeste dame trok mijn bord zwierig van het barretje. Ik schrok een beetje, “Jazeker, uitstekend zelfs. Ik zeg, méér woeste burgers. Ik ben overigens een tevreden burger”, zei ik met een verlegen grijns. De niet zo woeste dame keek me een beetje vreemd aan, maar lachte en zei, “Dat horen we graag, fijne dag.” “Jij ook”, zei ik, en ik liep terug naar de studio, aan het werk.

PONG CREATIVE

Klokgebouw 222

5617 AC Eindhoven

T 040 848 68 76

info@pongcreative.nl

© 2017  PONG CREATIVE

Algemene voorwaarden