WERK

OVER ONS

NIEUWS

CONTACT

SEPTEMBER 2016 - COLLUMN  MUD #05

<<< TERUG

oh la la, een meisje

Of ik wederom een column wilde schrijven; “Het thema is Oh la la, een beetje ondeugend dus”, knipoogsmiley. Een lichte paniek maakte zich van mij meester toen ik deze vraag drie maanden geleden in de mail kreeg. Er gebeurde namelijk niet zoveel ondeugends in huize Kuijken, afgezien van een peuter die zo nu en dan met een iPad frisbeede. Nee, the Mrs. was zwanger. Goed nieuws, verrassend en geweldig, maar funest voor het oh la la-gehalte in de slaapkamer zeg maar. “Mijn vrouw lustte er wel pap van, iedere avond weer, gek werd ik ervan”, vertelde een vriend in het café. Alle wilde verhalen van vrienden ten spijt, helemaal niets van dat hier. Nee, ik had me zo ongeveer negen maanden maar ‘even’ te schikken in mijn rol van celibatair levende echtgenoot. Ze kon er niks aan doen, haar lichaam was nu een functioneel heiligdom wat in dienst stond van de foetus. Een prachtig fabriekje met een dichte deur en een bordje; werk in uitvoering. Geen tijd en zin in lichamelijk vertier. Oh la-laat maar dus, bijna negen maanden lang. Bijna zeg ik, want toen het einde van de zwangerschap naderde begon het fabriekje een beetje te mopperen. Het was wel klaar, de baby was af, het werk was bijna gedaan. Eruit met die baby. Ze kreeg veel tips van vriendinnen om de bevalling op te wekken zoals grote hoeveelheden ananas eten, voetreflexmassage én seks... Hoera, seks! Dat was wel wat na negen maanden, een compleet andere vrouw. Alles wat ronder, Rivella-vreemd, maar wel lekker. En zo geschiedde, de volgende morgen was het kassa, de vliezen braken. Een beetje trots was ik wel, had ik toch nog iets bijgedragen aan al die maanden zwangerschap. Tegen zoveel superkracht was nu eenmaal niets bestand, eat that ananas!

 

We kregen een prachtig dochtertje, Loïs. En waar je bij een jongen al snel denkt; leuk, daar kan ik over een jaar of zestien fijn bier mee drinken en voetbal kijken, wil je bij de aanblik van zo’n klein onschuldig meisje meteen naar de Gamma rijden en beginnen met het in elkaar lassen van een gouden kooitje. Een nieuwe zorg was geboren. Natuurlijk heb je dat bij een jongen ook, maar dit was anders. Opeens ging ik letten op tienermeisjes, hoe ze zich gedroegen, hoe ze zich kleedden. Dat alles stond mij over een jaar of dertien namelijk ook te wachten.

Het was een warme zomer, maar het viel me op hoe bloot en uitdagend die jonge meisjes erbij liepen. Ik stelde me dan voor hoe die ouders daar thuis mee omgingen. Vonden ze het prima, interesseerde het ze niet of was er een grote strijd gaande? Wat zou ik doen als ouder? En ben ik ouderwets als ik vind dat een meisje van dertien niet in een hotpants en strak naveltruitje hoeft rond te paraderen? Het waren er veel, van die meisjes die er zo bijliepen. Misschien was het wel normaal en hadden die bijna negen maanden celibaat mij wel veranderd in een preutse SGP-pastoor.

 

In de Albert Heijn liep ook zo’n meisje verveeld achter haar moeder aan te sjokken. Ze kwamen duidelijk net van een dagje IJzeren Man. Zongebruind, het meisje gekleed in een kort broekje waar haar billen uitfloepten. Een strak topje en ondanks haar jonge leeftijd alles erop en eraan. Ze was mooi, en ze wist het. Op het gênante af keek ze al het mannelijk volk aan en flirtte er lustig op los. Ik wisselde een blik uit met een mannelijke lotgenoot, hij fronste lichtelijk beschaamd zijn wenkbrauwen. Wat moest je hier nou mee? Je schaamde je bijna, maar je kon er ook niet onderuit. Het ging gewoon niet, je moest wel kijken. Zou mijn kleine Loïs zich later ook zo gedragen als ze dertien was? Ik wilde naar de Gamma racen voor een extra roze hangslot voor op m’n gouden kooitje. Moest je die meisjes niet een beetje behoeden voor de boze buitenwereld? Was een boerkini misschien helemaal niet zo’n gek idee? Denker Sylvana zei immers letterlijk; “De boerkini is de ultieme uiting van emancipatie, participatie en, in de taal van de gevestigde politiek, integratie.” En je weet, Sylvana heeft altijd gelij...hahaha, nee natuurlijk niet Martijn, gekkie. Ik zette een pak Pampers en Nutrilon op de boodschappenband en besloot dat ik me hier nog lang niet druk over hoefde te maken. Misschien zijn hotpants helemaal niet hip in 2029. Ik rekende af en kreeg nog een steelse blik als bonus van de blaag in de rij tegenover mij. Oh la laat maar voorlopig.

PONG CREATIVE

Klokgebouw 222

5617 AC Eindhoven

T 040 848 68 76

info@pongcreative.nl

© 2017  PONG CREATIVE

Algemene voorwaarden