WERK

OVER ONS

NIEUWS

CONTACT

SEPTEMBER 2015 - COLLUMN  MUD #03

<<< TERUG

Chillpad

In de auto op weg naar de dierentuin dacht ik aan de foto van het jongetje Aylan. Het liet me niet los, al dagen niet. Dankzij social media kwam je vaak gevraagd of ongevraagd een hoop ellende tegen. Maar juist deze foto hakte er nog meer in. En het werkte blijkbaar bij iedereen zo. De foto van Aylan kwam in het rijtje iconische foto’s die je nooit meer zou vergeten. Iedere ouder kon er zijn eigen kindje op projecteren omdat de foto relatief ‘netjes’ was, vertederend bijna. Tegelijkertijd wist je dat er iets gruwelijk mis was. Aylan werd het symbool van de ongelijkheid in de wereld. Je voelde je bijna persoonlijk verantwoordelijk, een onderdeel van een systeem wat ervoor zorgde dat er onschuldige jongetjes als Aylan verdronken. Natuurlijk wist ik dat dat niet helemaal waar was. Aan ongelijkheid konden ‘we’ mijns inziens wel iets doen maar tegen een bende psychopathische, moordlustige godsdienstwaanzinnigen werd het moeilijker blijkbaar.

 

“Dierentuinen!”, scandeert zoontje Miguel van twee en ‘n beetje achter in de auto. Terug in de realiteit, we waren er bijna. Wij ‘dierentuinen’ sinds ik een abonnement heb op Dierenrijk en Miguel heeft daar een werkwoord van gemaakt omdat we relatief vaak gaan. Voorheen heette het Dierenrijk Europa maar dat concept hield geen stand omdat er verschillende diersoorten van buiten Europa bij kwamen. Kleurrijke dieren, bijzondere dieren, slimme dieren en ook bedreigde diersoorten vonden een veilig plekje op de voormalige vuilnisbelt in Nuenen. Samen met alle uitheemse dieren was het er eigenlijk alleen maar leuker en mooier op geworden. Ziedaar, de wrange parallel. De dierentuin als afspiegeling van de ideale samenleving, zou het? Met z’n allen vredig naast elkaar, maar wel ieder land zijn eigen kooi. Volgens mij vond niemand dat een goed idee, op de directeur van Heras na. Ik wist het niet en volgens mij wisten ze het in Brussel ook niet. Het runnen van ‘Mensenrijk Europa’ was wat ingewikkelder.

“Dierentuinen!”, we waren gearriveerd. Het lawaai van de papegaaien bij de ingang was oorverdovend. Als een soort Europees parlement keken de vogels neer op hun Dierenrijk. Met veel uiterlijk vertoon en een hoop onderling gekrijs zat het elkaar na te papegaaien. De stokstaartjes in het naastgelegen verblijf keken het gedoe onnozel aan en lieten het maar gebeuren. Ik hield niet van papegaaien, Miguel ook niet. Snel verder, de drukte in. Ik maakte een paar Verstappiaanse inhaalmanoeuvres met m’n MacLaren buggy en passeerde vlotjes wat dagjesmoeders. Zo, leader of the pack. We kwamen langs de kraagberen die samen met een flinke vossenfamilie een verblijf deelden. Het kon dus wél, meerdere soorten in één kooi. Gewoon een kwestie van het eerlijk verdelen van voedsel en men liet elkaar met rust. Achter ons naderde de roedel moeders met bijbehorende kroost in Fristi-walm. “We moeten verder Miguel, op naar de olifanten.” “Ja owiefant!” We bleven altijd even wat langer staan bij de olifanten, ze straalden rust uit. Ze hadden geen vijanden, geen oorlog. Zolang er niemand van het koningshuis of een tandarts met een high-tech kruisboog in de buurt was, bleven de beesten compleet zen. Zelfs de Intercity die bijna ieder kwartier zowat door hun verblijf raasde leek ze niet te deren. “Tein, grote tein”, Miguel vond de trein bijna het leukste van de dierentuin. Bijna, want het allermooiste vond hij de Griekse landschildpad. Niet de apen, niet de zeehonden, néé een ‘Chillpad’ want zo noemde hij de Griekse landschildpad, was zijn favoriete dier.

 

Het Griekse schildpaddenverblijf was aan het einde van de route, het bengelde nog net aan het Dierenrijk zeg maar. Ik vond een Chillpad ook een beter woord voor de Griekse landschildpad. Ze deden niet veel namelijk. “Duwen, papa!” Er zaten twee schildpadden op elkaar, waarvan de bovenste een rare grimas trok die me deed denken aan E.T. die zojuist een marathon had voltooid. “Ehm ja... Goed gezien, die... eh, zijn inderdaad aan het duwen.” Dat was wat ze deden, de hele dag achter elkaar aan zitten en dan een beetje ‘duwen’. Ik bedacht me dat ze het best goed hadden, die Griekse landschildpadden. Allemaal een eigen huis, iedere dag te eten, beetje chillen en dan op je gemak achter de vrouwen aan. “Dag Chillpad”, zei Miguel en rende naar de grote speeltuin bij de uitgang. Ook dat was Dierenrijk, een hele grote speeltuin. Daar konden we in mensenrijk nog wat van leren.

PONG CREATIVE

Klokgebouw 222

5617 AC Eindhoven

T 040 848 68 76

info@pongcreative.nl

© 2017  PONG CREATIVE

Algemene voorwaarden