WERK

OVER ONS

NIEUWS

CONTACT

MAART 2015 - COLLUMN  MUD #02

<<< TERUG

Hipster Inc.

Ik fietste laatst achter een hipster. Ongemakkelijk zwabberend op een vintage wielrenfietsje reed hij daar met skinny jeans en Talibanbaard. Het regende waardoor de hipster een doorweekte kont had. Een spatbord op een racefiets is blijkbaar niet cool. Ik bedacht me waarom het zo was dat iedereen ogenschijnlijk bij een of andere subcultuur wilde horen. Waarschijnlijk uit veiligheid, een houvast voor jezelf. Tot welk clubje behoorde ik? Ongetwijfeld kon ik wel ergens ingedeeld worden, maar ik wist het niet. ‘The invisibles’ of ‘The don’t knows’, zo zou het kunnen heten. Mocht je het zelf dus ook niet weten, welkom bij mijn club. Wij doen maar wat. Fascinerend is ook dat bij iedere subcultuur een bepaald gedrag hoort en soms lijkt dat genetisch bepaald. Zo bestaan er mannen die in het openbaar fluiten. Gewoon in de rij bij de kassa, zonder dat je er om vraagt fluiten ze een willekeurig riedeltje. Niet zelden stond ik klaar om een beurtbalkje in de fluiter te frommelen maar gelukkig staan wij ‘Don’t knows’ bekend om hun vermogen om zaken op te kroppen en zich dus vaak te beheersen. Maar goed, de fluiter is dezelfde man die wandelt met de handen op zijn rug (let maar eens op) en nu komt het; ze dragen altijd een rode broek. Altijd? Vooruit soms een bruine Corduroy met bootschoenen eronder. Waarom? En hoe werkt dat? Wie bepaalt die clubjes met bijbehorende outfits en gedragsregels, wie verzint de nieuwe subculturen, wie begint er, wie is er als eerste? Zou daar een ondergronds bureau achter zitten? Een bedrijf dat stiekem alle touwtjes in handen heeft en bepaalt wat ‘hip’ is en waarom je als hipster moet fietsen zonder spatbord. Ik zou daar best willen werken, het lijkt me namelijk een leuke baan.

Stel je voor, zomaar een maandagmorgen bij Hipster Inc. of ergens waar ze al die plannen smeden. “Goedemorgen collega’s, ik bedacht vannacht iets alleraardigst. Let op hè, komt ie; wàt als we de jeugd van nu laten rondlopen in een fluorescerende onderbroek met een véél te grote broek afgezakt tot halverwege hun enkels waardoor het (hahaha) lijkt alsof ze hele korte beentjes hebben, snap je?” Een stilte valt, gevolgd door instemmend geknik. Daarna applaus. “Dude, awesome, hoe verzin je het?!” “Ach het is een gevoel, of misschien zelfs wel een gave”, antwoord ik bescheiden. “Goed Martijn, idee aangenomen. Volgende punt, Dave jij nog wat?” De afdelingsmanager houdt de vaart erin. “Ehm...ja, nu je het toch vraagt. Ik heb een partijtje idioot grote koptelefoons op de kop weten te tikken, weet je wel, net zoals vroeger waar je totale harses in verdwijnt. Komt uit China, kost niks en een bass jongen, stokdoof word je ervan.” “Hmm klinkt goed Dave, ga door.” “Nu dacht ik, we maken het spul zó duur dat alle kids het willen hebben. Wat zeg ik? Móeten hebben. En dan nog wat, ik ken een rapper en die douwt er zo een paar miljoen weg, they’ll love it.” “Katsjinggg Dave, smart thinking. De afdeling Urban is voorlopig geregeld en loopt minimaal nog een jaar voor lul terwijl wij binnen lopen.” “Dan nu de Hipsters, jouw afdeling Marlies.” De manager kijkt verwachtingsvol naar Marlies die ongemakkelijk aan haar zwarte bril begint te pulken. “Ik moet je eerlijk bekennen dat ik de grip een beetje kwijt ben geraakt sinds de Megging, de legging voor mannen weet je nog? Dat was ‘m vreemd genoeg niet helemaal.” “Héél raar,” beaamt de manager. “Snorren en een nekmat revival, dat is eigenlijk een beetje het plan,” vervolgt Marlies voorzichtig. “Een doorontwikkelde Sjon, eentje die Chai Latte’s drinkt, analoge foto’s maakt en tofukroketten eet. Vind je het wat?...”

 

Tot zover een willekeurige dag bij het fictieve Hipster Inc. Mocht er iemand zijn die weet of dat bedrijf daadwerkelijk bestaat, mail me even het telefoonnummer. Ik heb namelijk een prachtige profielschets voor wat het de komende jaren helemaal gaat zijn. Het summum van sexiness gaat de jonge veertiger worden. Flink wat borsthaar, hier en daar wat charmante grijze lokken en een klein welvaartsbuikje. Niet té groot maar je moet wel zien dat er tijd en moeite in zit. De veertiger is meestal gelukkig getrouwd en zingt samen met z’n kind(eren) hardop liedjes op de fiets. De opvolger van de ‘The don’t know’s’ is een feit.

PONG CREATIVE

Klokgebouw 222

5617 AC Eindhoven

T 040 848 68 76

info@pongcreative.nl

© 2017  PONG CREATIVE

Algemene voorwaarden